Cehennemde yürüyorum, ortalık karanlık, çünkü sen yoksun!
Adımlarımı cehennem ateşleriyle harmanlayan karanlık bir düşüşteyim. Her adımda yankılanan boşluk kalbimi sıkıştırıyor. Çünkü sen yanımda değilsin. Cehennemde yürüyorum, çünkü yokluğun cehennem kadar acı veriyor. Bu karanlık labirentte kaybolmuş hissediyorum. Geçmişin gölgeleriyle savaşırken, geleceğin belirsizliği içimi kemiriyor. Her adımda yankılanan umutsuzluk çığlıklarımı bastırıyor. Cehennemde yürüyorum, çünkü seninle dolu hayatım senin yokluğunda bir cehenneme dönüşüyor.
Yokluğun her hücremde bir ateş gibi yanan acıyı körüklüyor. Sanki içimdeki ateş cehennemin kendisinden bile daha yakıcı. Her an dokunuşunu, sıcak nefesini özlüyorum. Cehennemde yürüyorum çünkü senin sevgin beni güçlendiren ve koruyan bir kalkan gibiydi. Şimdi karanlıkla mücadele ediyorum, çünkü varlığın bana ışık veren bir meşale gibi kayboldu. Bu cehennemde, kaybettiklerimizin hayaletleri peşimi bırakmıyor. Geçmişin acısı, pişmanlıklar, kırılan umutlar. Hepsi beni kuşatıyor. Ve en çok da senin yokluğun beni parçalıyor. Her adımda, yankılanan özlem sesimden daha güçlü. Cehennemde yürüyorum, çünkü aşkın benim için her şeydi, cennetin tadını seninle bulmuştum. Şimdi cehennemde kaybolmuş bir ruhun acısını hissediyorum.
Bu cehennemin biteceği bir gün gelecek mi? Gözlerim karanlığın içinde umut arıyor, ruhum sesine hasret. Ama şu an cehennemde yürümekten başka çarem yokmuş gibi hissediyorum. Her adımda yankılanan hüzün kalbimi paramparça ediyor. Cehennemde yürüyorum çünkü senin varlığın benim için bir cennet gibiydi. Şimdi cehennemi yaşıyorum, yokluğunun cehennemini. Belki de bu cehennemde yürümek beni daha güçlü kılacak. Belki yokluğun içimde yeni bir ateşin doğmasına sebep olur. Ve belki bir gün bu cehennemdeki adımlarım senin yanında cennet bahçelerine dönüşecek. Ama şu anda cehennemde yürümek zorundayım, çünkü yokluğun bu cehennemi içime kazıdı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder