Karanlık sokaklarda arıyor gözlerim seni. Her adımda yankılanan adımların sesini duyuyorum. Gözlerim yorgun, kalbim umut dolu. İçimde seni bulmak için yanan bir ateş var. Penceremden dünyaya bakarken gözlerim bulutlara takılıyor. Hüzünlü bir rüzgâr esiyor sokaklarda. İnsanlar aceleyle geçiyor, kalabalık bir şehirde kaybolmuşlar. Ama ben seni arayan bir yolcuyum, seni bulmak için yollara düşmüş bir yolcuyum.
Birbirimize yabancıyız, isimlerimiz bilinmiyor. Ama kalplerimizde birbirimizden izler var. Belki daha önce hiç karşılaşmadık, belki bu fırsatı sunmak zor oldu ama hissettiklerimiz bizi birbirimize çekiyor. Bu gizemli bağın adını koyamıyorum ama hissediyorum. İçimde bir acı, bir özlem var. Karanlık sokaklarda seni aramak hayalimde bir bulmaca gibi. Kim bilir belki sen de pencerenden bakıyorsundur dünyaya, aynı yıldızlara, aynı ay ışığına dokunuyorsundur. Bazen düşünüyorum, belki senin gözlerin de beni arıyordur. Belki senin de kalbin benimle doludur. Ama biz hala yabancıyız, isimlerimizi bilmiyoruz. Aşk bazen gizemli bir oyundur, bizi bekletir, yolculuğa çıkarır.
Penceremden dünyaya bakıyorum, umut doluyum. Belki bir gün karşılaşırız, belki bir gün yollarımız kesişir. Bu karanlık sokaklar bizi bir araya getirecekse beklemeye değer. Gözlerim seni aramaktan yorulsa da kalbim seninle dolu. Gözlerim seni arıyor karanlık sokaklarda. Adlarımız bilinmese de, birbirimizin adını anmasak da bu duygular gerçek. Belki bir gün karanlık sokaklardan çıkar ve birbirimize "sen" diye sesleniriz. İşte o zaman bu hikâye gerçek bir başlangıca sahip olur, ne dersin?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder