Bazen

Bazen yorulursun...

Öyle sıradan bir yorgunluk değildir bu. Uykunu alsan da geçmez. Bir sabah daha uyanmak bile ağır gelir. İnsanlarla konuşmak istemezsin, anlatacak söz bulamazsın. Her şey aynı renge bürünür; dün, bugün ve yarın birbirine karışır.

Bir zamanlar seni heyecanlandıran şeyler artık hiçbir şey ifade etmez.

Ve insan, tam da böyle zamanlarda kendine şu soruyu sorar:

“Bundan sonra ne değişecek?”

Belki hiçbir şey...

Belki de her şey.

Çünkü hayatın garip bir huyu vardır. En karanlık olduğunu düşündüğün anda, sana küçük bir ışık bırakır. Öyle büyük, göz kamaştıran bir ışık değildir bu. Bazen bir insanın söylediği tek bir cümledir. Bazen pencereden içeri giren sabah güneşi. Bazen hiç beklemediğin bir haber. Bazen de sadece içinden yükselen, anlam veremediğin küçücük bir his:

“Belki daha bitmedi.”

İşte o his önemlidir.

Çünkü umut her zaman büyük cümlelerle gelmez.

Bazen yalnızca bir kıvılcımdır.

Ve sen o kıvılcımı fark ettiğinde, karanlığın aslında sonsuz olmadığını anlarsın.

Belki bugün her şey yolunda değildir. Belki bazı yaraların hâlâ acıyordur. Belki geçmişin peşini bırakmıyor, gelecek ise sana hiçbir şey vaat etmiyordur.

Ama hayat, bütün cevaplarını aynı anda vermek zorunda değil.

Bazı güzellikler henüz yaşanmadı.

Henüz tanışmadığın insanlar var.

Henüz görmediğin şehirler, duymadığın şarkılar, okumadığın kitaplar, yaşayacağın sabahlar var.

Ve belki de hayatının en güzel cümlesi, henüz yazılmadı.

Bu yüzden bazen yapman gereken tek şey, her şeyi düzeltmeye çalışmadan biraz daha beklemektir.

Karanlığın içinde o küçücük ışığı korumaktır.

Çünkü bir kıvılcım, karanlığı tamamen yok etmek zorunda değildir. Sadece sana yolun hâlâ var olduğunu hatırlatması yeterlidir.

Belki yarın uyandığında dünya değişmeyecek.

Ama senin içinde bir şey değişebilir.

Biraz daha dayanırsın.

Biraz daha bakarsın.

Biraz daha beklersin.

Ve bir gün, bugün içinden çıkamayacağını sandığın o karanlığa dönüp baktığında şunu söylersin:

“Meğer ışık hiç kaybolmamış. Ben sadece gözlerimi kapatmışım.” Belki de hayat tam olarak budur.

Bazen tükenmek, yeniden başlamanın yegane şartıdır ve bazen bütün güzellikler, tek bir kıvılcımın kutup yıldızı gibi parlamasıyla başlar.

Umut yaşatır.